Preekbegeleider bij: Belooft u hier voor God en zijn gemeente dat u trouw zult zijn?

Thema:

Het zevende gebod: blijf elkaar trouw

Tekst: Zondag 41 H.C.
Tekstgedeelte(n):

Matteüs 5: 27-32
Deuteronomium 24: 1-4
1 Korintiërs 7: 10-16
Zondag 41 H.C.

Door: Ds. J.W. Roosenbrand (predikant gereformeerde kerk vrijgem. Groningen-Oost)
Gehouden te: Groningen-Oost op 23 december 2001
Behoort bij preek: Zondag 41-2
Reacties: j.w.roosenbrand@filternet.nl

Belooft u hier voor God en zijn gemeente dat u hem / haar trouw zult blijven?

  1. Allemaal
  2. Uw leven lang

In de bergrede (Matteüs 5-7) spreekt Jezus de toeschouwers van de zonden van anderen allereerst aan; en Hij keert het om: kijk naar je zelf, en neem je eigen neiging om de fout in te gaan toch eindelijk eens net zo serieus als die van anderen.
Je kunt je opwinden over "hoe makkelijk mensen scheiden" maar met welke blik kijk je zelf naar vrouwen / mannen?
Zo wil Jezus ons afleren anderen de maat te nemen om onszelf buiten schot te houden. Zo doe je de ontdekking dat je moet beginnen bij Jezus Christus, zijn volmaakte gehoorzaamheid, Hij is de enige.
Wilt u volgeling van Hem worden?
Volgeling betekent dat je (geborgen in zijn trouw) radicaal begint te worden voor jezelf. Je geeft je over aan Hem en de stijl van leven die Hij ons leert.
Daarbij hoort ook dat we barmhartig zijn in ons oordeel over anderen, vergelijk Johannes 8: 1-11.

In ons kerkelijk spraakgebruik hebben we het over één of twee wettige gronden voor echtscheiding. De ene grond is overspel (volgens de woorden van Jezus in Matteüs 5: 31-32, Matteüs 19: 2-10). De andere grond is kwaadwillige verlating door een ongelovige partner (volgens de woorden van Paulus in 1 Korintiërs 7: 10-16. In de loop van de tijd slibden daar nog wat andere gelijksoortige analoge gevallen bij aan: misschien is je man niet echt ongelovig, maar gedraagt hij zich als ongelovige, nou ja, dan moet je hem ook laten gaan als hij wil, en misschien mag je hem dan wel zelf voor die keus stellen.
Voor je het weet zit je zo in een andere sfeer dan Jezus en Paulus zelf. Terwijl zij de hoge norm handhaven, zijn wij op zoek naar de uitzonderingen. Ja maar, zeggen de Farizeeën (en wij): je mág toch een scheidingsbrief geven volgens de bijbel zelf in Deuteronomium 24?
En wat zegt Jezus? Hij zegt: wanneer zullen we nu beseffen dat we met God te maken hebben en niet met regels, wetten en bijbelteksten? Je hebt met de Schepper te maken die je leven zo en zo bedoelt, die een geweldig plan had en heeft met je leven, die van twee mensen één mens wil maken. Die in ons mensenleven wil uitbeelden hoe Hij ons trouw is en hoe Hij door Jezus zijn gemeente trouw is en altijd trouw zal blijven.
Ja, maar die scheidbrief in de bijbel dan? Zeker, zegt Jezus, je moet wel eens wat, in de praktijk, het kan soms niet anders, maar dat is vanwege de hardheid van uw harten. Dat is omdat wij zulke hardleerse mensen zijn, dat is omdat het onderwijs van God er zo moeilijk in gaat bij ons. En als dat gebeurt, buig je dan voor God vanwege die hardheid van ons leven, die hardnekkige situaties. Want je staat voor God!
Vaak is gezegd: het mag niet, maar Jezus laat één uitzondering toe: overspel. En nu zie je bij Paulus nog een uitzondering, kwaadwillige verlating. Dus de bijbel geeft twee gronden, of twee uitzonderingen aan.
Dat is een merkwaardige redenering. Want we slaan op deze manier de vraag over: hoe kan Paulus nu die extra uitzondering toestaan, hij wist toch ook wel hoe strikt Jezus' woorden waren?
Daarom is het aannemelijker om dit anders te lezen.
Paulus gaat de grote woorden van Jezus, die onze hoge norm blijven, toepassen op onze weerbarstige praktijk. En dan merkt hij dat er situaties zijn waarin je aan gelovigen onrecht zou doen als je alleen maar blijft bij een massief: het mag niet.
En dan ontslaat Paulus in die en die situatie die en die mensen van de verplichting om bii elkaar te blijven. Hij treft een regeling maar probeert daarin wel zo dicht mogelijk bij de grondregel te blijven. Hij heeft er dan net als Jezus oog voor dat er situaties kúnnen zijn, dat je van uitzonderingen moet spreken. Wat Paulus doet is dus niet een tweede (en laatste) wettige grond toevoegen, maar hij laat ons een manier zien waarop wij ook in andere omstandigheden van vandaag op de begane grond de hoge norm van God mogen verwerken.
Snapt u nu ook waarin in het Nieuwe Testament geregeld gebeden wordt om fijngevoeligheid in het onderscheiden van de wil van God? (bijvoorbeeld Filippenzen 1: 9, Romeinen 12: 1-2).

Op de synode van Zuidhorn is ook het onderwerp echtscheiding besproken. De bespreking is voorbereid door een uitvoerig zeer interessant en leerzaam deputatenrapport, dat te downloaden is via www.gkv.nl, vervolgens doorlinken naar 'Informatie'.

Terug naar

Terug naar Preken die Spreken
border

http://www.prekendiespreken.nl/
Heeft U vragen of opmerkingen, mail naar